اي شهيد! اي آنكه بر كرانه ازلي و ابدي وجود برنشسته‌اي، دستي برآر و ما قبرستان‌نشينان عادات سخيف را نيز از اين منجلاب بيرون كش

آدم اگر آدم شد، عالم عالم می شود. آدم اگر آدم شد، عالم آدم می شود. آدم اگر آدم شد، آدم عالم می شود. آدم اگر عالم شد، عالم عالم می شود. آدم اگر عالم شد، عالم آدم می شود. آدم اگر آدم شد، آدم آدم می شود. عالم اگر آدم شد، آدم آدم می شود. عالم اگر عالم شد، آدم عالم می شود. عالم اگر عالم شد، عالم آدم می شود. عالم اگر عالم شد، عالم عالم می شود

 

◊◊◊◊

مروري بر مطالب نوشته شده
از اردي‌بهشت 82 تا اردي‌بهشت 85


◊◊◊◊

مجموعه‌ي كامل صداهاي زمينه‌ي اين صفحه

◊◊◊◊




 
 

این خانه، هيچ‌گاه قرار نبود خانه‌ي تعلقات نگارنده باشد

شاید در زمان فعاليتش بیشتر جولانگاه دغدغه‌های ذهنی و مشغولیت‌های فکری‌ام بوده‌‌است. چیزی فراتر از یک وبلاگ ساده، بیشتر از خاطرات روزانه و تلومات نفسانی
...
ما همواره مي‌دانستيم و می‌دانیم که در این وبلاگشهر بی‌انتها، براي «مقبول بودن» باید به قواعد خاص وبلاگ‌نویسی تن در داد. اما در اینجا اغلب فراتر از «مقبول‌بودن» به «مطلوب بودن» انديشيده‌ايم و در پايان دوره‌اي سه‌ساله از فعاليت، به دنبال قالب‌ها و شيوه‌‌هاي مطلوب ديگر مي‌گرديم

طاووس را به نقش و نگاري كه هست خلق
تحسين كنند و او خجل از پاي زشت خويش


ياعليش
سيدصالح‌‌نوري
به
ار85

 

 

◊◊◊◊

فعاليت اين وبلاگ به علت پاره‌اي مشكلات شخصي، سه سال متوقف شده بود. ولي به ياري خدا از فروردين ماه 88 نام مرتضي و ما در خانه‌اي جديد
زنده خواهد بود.
البته آرشيو صدو ده نوشته‌ي سال هاي قبل اين خانه، همچنان در همين آدرس در دسترس مي‌باشد.
◊◊◊◊
ارتباط پستي مستقيم
◊◊◊◊

 

 

مسئله من اينجاست. ببينيد من حرف هايي که اينجا ها نوشته ام، مبتني بر يافته هايي مجرد از سينما و رمان و تکنولوژي و تمدن جديد واين طور چيزهاست. اين يافته ها مسلط بر اينهاست. يعني اگر مي بينيد اين عناوين اينجا نوشته شده، علتش اين است که روزگار ما روزگار اين گرفتاري هاست يعني ما الان به اين چيزها و به تمام محصولات و لوازم تمدن غرب مبتلاييم و بزرگترين مبارزه ما هم عبور از اينها و يا غلبه بر اينهاست. علت اينکه اين مباحث و عناوين را مطرح مي کردم، اين است که من يافته هايم را از طريق ديگري گير آورده ام، از طريق سينما که به دست نياورده ام فرض کنيد اين را شما بخوانيد و برويد سينما را ياد بگيريد. منتها اينها از جاي ديگري گرفته شده (و بعد آمده تحت عناويني) مثل سينما و رمان و... از خود اينها نمي شود به جايي رسيد، اگر آدم از خود اينها بخواهد به جايي برسد، مستغرق در اينها مي شود.

 گفتاری منتشر نشده از سید شهیدان اهل قلم

مرتضي و ما فرصتي بود براي انديشيدن. ندايي براي به خود آمدن و يادآوري دوباره آن عهد ازلي که از فرزند آدم ستانده اند. بدون شک همراهي در کشف حقيقت و تلاش براي بازيابي آن هويت گمشده تکليفي است که هنرشناسان اهل درد از اداي آن بر خواهند آمد
وهل من ناصر ينصرني؟

هر چه می خواهی طلب کن از شهنشاه نجف      منتی گر می کشی از مرد می باید کشید
کلیه حقوق مادي و معنوي اين وبلاگ تحت الطاف خاصه آقا اميرالمومنين وقف در راه خدا مي باشد

Copyright © 2006 Mehreab
Central Desert Of IRAN! YAZD

 

 

 

متن زیر پنجشنبه سوم دی ماه در ستون شاه کلید سایت تازه کار پنج دری به قلم سردبیر سایت (که نامش را نمی دانم) منتشر شده است. بعد از مدتی نامنظمی در به روز کردن مرتضی و ما قصدمان این بود که با دست پر خدمتتان برسیم و انصافا دستمان هم پر بود از مطالب تولیدی! اما در لحظات آخر گذرمان که به پنج دری افتاد یک جورهایی امام رضا و بم و این روزها جلوی خودنمایی مان را گرفت. فکر کردیم شاید خواندن این نوشته به همه ی متن های تولیدی مان بیارزد. هر چند که این را هم یکی مثل خود ما تولید کرده است. چه فرقی می کند؟ زنجیره ی توزیع در جماعت حزب الله...

به پنج دری سر بزنید. بچه های باصفای نصف جهان غوغایی به پا کرده اند. مطلب خوب زیاد دارد. بروید همان جا سوا کنید! بدو بدو که دیر شد!

 

 


 

 

( این ها عین واقعیت است . باور کنید.)

7 روز بعد از جریان بم و زلزله اش رفتم مشهد. نه از پیش تعیین شده بود، نه با کسی کار داشتم، نه برای زیارت و السلام علیکش می رفتم. صرفا" برای فضولی بود و بس. دو سه روز بعد از زلزله که اخبار، بیمارستان مشهد را نشان می داد به سرم زد ببینمش. شنیده بودم تنها بیمارستانی که تخت برای بستری کردن زلزله ای ها کم نیاورده مال مشهد است. نه این که پذیرش نداشته باشد، داشت و کم نمی آورد.

" الزهرا "ی اصفهان که بزرگترین بیمارستان خاورمیانه است به قولی، بعد از زلزله تا توی چمن ها و فضای سبزش هم بمی نشسته بود، آن هم ده دوازدهم دی ماه یعنی کولاک سرما. امدادگر تا بخواهی بود ولی فضا ابدا". دقیقا" برعکس مشهد. تنها خواسته ی مشهدی ها اعزام امداد گر و پزشک بود.

 جا زدن خودم بین امدادگر ها همان و پیاده شدن توی فرودگاه مشهد هم همان. این یعنی یک قدم به فضولی نزدیک تر. تمام مدت پرواز توی هواپیما " گیر " بودم. گیر یک سوال که روی مخم معلق می زد و دست از سرم بر نمی داشت. سالم سالم ها که کلی برنامه می ریزند و کار هایشان را با هم  match  می کنند که سه، چهار روز بیایند مشهد، سفر شان یا عقب و جلو می شود یا اساسا" کنسل. پس وقتی یک مریض زلزله زده ی دست و پا شکسته ای که یا بی هوش است یا از درد و ناله به خودش می پیچد، برایش هم فرقی نمی کند توی یالغوز آباد ِسفلی بستری شود یا بزرگترین بیمارستان خاورمیانه، سر از مشهد در می آورد، تخت هم کم نمی آید، حکما" جایی خبری هست. نیست؟  این جا بود که برای سر در آوردن از کار این امام رضا ! حاضر بودم هر کاری بکنم.

اول از همه کارت فارغ التحصیلی یکی از بچه های پزشکی را گرفتم برای روز مبادا که اگرخواستم گندی چیزی بالا بیاورم نجاتم بدهد. بعد هم اسمم را با هزار دنگ و فنگ نوشتم توی لیست پزشک های اعزامی، بعدتر ش هم که مستقیم فرودگاه مشهد. آن جاسوار ماشین داروها و کمک های اولیه مان کردند و رساندندمان بیمارستان. هنوز از در بخش تو نرفته بودم که : (دشت اول )

دیدم دختر بیست و سه چهار ساله ای پشت بخش مردان ضجه می زند و خودش را می کوبد به در و دیوار. به قدری صورتش را چنگ زده بود که گوشه های روسری سفیدش قرمز قرمز شده بود. نشاندمش روی صندلی و آب آوردم. لبش را که گذاشت روی لیوان، آب تویش پر از خون شد. لیوان را از دستش گرفتم و دوباره آوردم. فایده نداشت هر بار که می خواست بخورد خون آبه می شد. "بابا بابا" می کرد و می کوبید توی سرش. پرسیدم: "بابات توی زلزله طوری شد؟"  که دوباره صدای هق هقش رفت بالا . صبر کردم آرام که شد گفتم:" تعریف نمی کنی چی شده ؟"

شروع کرد، می گفت از وقتی که یادم می آمده بابام بعد از هر نمازی یک دعا می کرد. می گفت:

 " خدایا . کاری کن مرگ و کفن و دفن ِمن تو مشهد امام رضات باشه .این حاجتمُ بده دیگه هیچی نمی خوام. حالا هر طوری خودت می دونی." ما ها بهش می خندیدیم که بابا بم کجا مشهد کجا ؟ تو که تا حالا مشهد ندیدی چی می گی؟ تو که تا کرمان هم نرفتی و بیای چی می گی؟ می گفت: شماها نمی دونید من مشهد و امام رضاشو تو خواب دیدم من اون جا می میرم. می دونم. از زیر آوار ها که آوردنش بیرون چیزیش نبود. تا دیشب هم می گفتن خوبه فقط دو تا پاش شکسته بود. دیروز بعد از ظهری که رفتم پیشش گفت:ننه ت و دادا هات خوبن؟ گفتم : آره اونا خوبن. گفت: راست می گن این جا مشهده؟ گفتم : آره که مشهده . بالاخره اومدی ها. این جا مریض خونَشه. ایشاالله حرمش رو هم می بینی. اینو که شنید نگام کرد و خندید.

حالا صبحی خبر آوردن که... .

دوباره صدای هق هقش رفت بالا. داد می زد : دیدی دیدی درست می گفت . مُرد تو مشهد مُرد.

وارد نشده مطمئن شدم قضیه بد جور" امام رضا "یی است. روز های اول توی " الزهرا" از این چیزها زیاد دیده بودم ولی نه این شکلی. نه به این وضوح. پرستار را صدا زدم که ببردش بخش زنان. خودم هم راه افتادم طرف بخش اطفال.

انصافا" تحمل کار توی این بخش صبر ایوب را می گذارد توی جیبش. صدای گریه و ویق ویق و داد و بی داد که جزء لاینفکش است حالا هم که بعد از این مصیبت نور علی نور. این بار صدای مادر هایی که ضجه می زدند از خود بچه ها هم بلند تر بود. وسط این هیر و ویر روی یکی از تخت ها پسر ده ساله ی باند پیچی شده ای خوابیده بود و مادرش با خنده زل زده بود به او. انگار که صد سال است بچه را ندیده. آرام و راحت. به پرستار اتاق گفتم: اگه همه مثل این دو تا بودن خوب می شد نه؟ نگاهم کرد سرش را تکان تکان داد و گفت:

حالا رو نبینید که آرومند اگه دیروز اومده بودید...

پرسیدم: مگه چی شده بوده؟

-   این خانم بعد از زلزله بچه شو گم می کنه. شوهرش کرمان بستری شده بود. این بچه هم این جا. بیچاره بعد از زلزله زبونش بند اومده بوده. نمی تونست چیزی بگه که کس و کارش پیدا بشن. مادره رو اول می برن تهران بستری کنن. می گن جا نداریم. مشهد پذیرش می ده میاد این جا. یه هفته هم از بچه ش بی خبر. اون موقع جاتون خالی که روزی ده دفعه بیمارستانُ  می ذاشت رو سرش. دیروز دکتر تو بخش اطفال بوده. مادره رو میارن پانسمان سرشُ وا کنه می بینه بچه ش نشسته رو تخت. دیگه فقط باید بودین و می دیدین که چه کار می کرد. بچه گریه مادر گریه. به هر کی می رسید می گرفت می بوسیدش.  می گفت دیدی امام رضا "جواد" مو بهم بر گردوند. " جواد"م زنده س. نمرده. دیدی؟

دیدم. این هم دشت دوم.

کم کم باورم شده توی این قلمرو، دعوت دست و پا شکسته های زلزله زده هم بی حساب نیست.

با چشم خودم می دیدم که بیمارستان مشهد تخت کم نمی آورد. نمی دانم چه حکمتی بود. تا دو دقیقه قبل از اینکه مریض برسد تخت ها کیپ تا کیپ پر بودند. دریغ از یک تخت خالی. ولی لیست پذیرشی ها که می رسید، یک هو از بخش زنان خبر می آمد دو تا این جا خالیه. سه تا توی بخش قلب. یکی توی داخلی. سه تا توی اطفال. لیست را نگاه می کردی پذیرشی ها هم دقیقا" 9 نفر بودند! جایشان می شد!! خیلی راحت.

باور کردنی هست یا نیست، ماوراء الطبیعه و متا فیزیک است یا علّی و معلولی، نمی دانم. فقط می دانم که می شود شدنی باشد. نه به قول این و آن، نه با سند متواتر از روزنامه و اخبار و تلویزیون، حضورا"، با دو تا چشم سالم باورم شد که می شود شدنی باشد.

خیلی ها رفتند بم. خیلی ها ماندند توی بیمارستان های شهر خودشان و کمک کردند. خیلی ها جنس فرستادند. خیلی ها بیل دست گرفتند و آوار جا به جا کردند. خیلی ها خیلی کار ها کردند. ولی من نه خدمتی از دستم بر آمد، نه کمکی، نه جنسی، نه بیلی. فقط فرضیه ام را ثابت کرده بودم.

امام رضا با اقتداری باور نکردنی " امام رضا " یی می کند.

این بار شاه کلید یک حلقه بیشتر ندارد. روی هر قفلی هم که امتحانش کنی بی معطلی بازمی کند. تا حالا شنیده اید کلید " امام رضا " به دری نخورد؟

 

 


 

 

 

 

دل اگر رفت شبی کاش دعایی بکنیم...

 

یاعلیش