|
|
| اي شهيد! اي آنكه بر كرانه ازلي و ابدي وجود برنشستهاي، دستي برآر و ما قبرستاننشينان عادات سخيف را نيز از اين منجلاب بيرون كش |
|
|
|
|
|
|
|
||||
|
مسئله من اينجاست. ببينيد من حرف هايي که اينجا ها نوشته ام، مبتني بر يافته هايي مجرد از سينما و رمان و تکنولوژي و تمدن جديد واين طور چيزهاست. اين يافته ها مسلط بر اينهاست. يعني اگر مي بينيد اين عناوين اينجا نوشته شده، علتش اين است که روزگار ما روزگار اين گرفتاري هاست يعني ما الان به اين چيزها و به تمام محصولات و لوازم تمدن غرب مبتلاييم و بزرگترين مبارزه ما هم عبور از اينها و يا غلبه بر اينهاست. علت اينکه اين مباحث و عناوين را مطرح مي کردم، اين است که من يافته هايم را از طريق ديگري گير آورده ام، از طريق سينما که به دست نياورده ام فرض کنيد اين را شما بخوانيد و برويد سينما را ياد بگيريد. منتها اينها از جاي ديگري گرفته شده (و بعد آمده تحت عناويني) مثل سينما و رمان و... از خود اينها نمي شود به جايي رسيد، اگر آدم از خود اينها بخواهد به جايي برسد، مستغرق در اينها مي شود. گفتاری منتشر نشده از سید شهیدان اهل قلم |
 |
|||||
|
مرتضي و ما فرصتي بود براي انديشيدن.
ندايي براي به خود آمدن و يادآوري دوباره آن عهد ازلي که از فرزند آدم
ستانده اند. بدون شک همراهي در کشف حقيقت و تلاش براي بازيابي آن هويت
گمشده تکليفي است که هنرشناسان اهل درد از اداي آن بر خواهند آمد وهل من ناصر ينصرني؟ |
||||||
هر چه می خواهی طلب کن از شهنشاه نجف
منتی گر می کشی از مرد می باید کشید
کلیه حقوق
مادي و معنوي اين وبلاگ تحت الطاف خاصه آقا اميرالمومنين
وقف در راه خدا مي باشد
Copyright
© 2006 Mehreab
Central Desert Of IRAN! YAZD
جناب نخست وزیر! با کمال تأسف خبر کشته شدنم را قبل از پایان جنگ لبنان به اطلاع شما می رسانم. یک حزب اللهی با دقت فوق العاده، موشکی از نوع «تاو» را به طرف محلی که در آن نشسته بودم شلیک کرد و به این ترتیب روح از بدنم مفارقت فرمود! حالا دارم همه چیز را می بینم. «خاخام» دعا می خواند و همقطارانم به یاد من تیر هوایی شلیک می کنند. حتی فرمانده ام که همیشه با او درگیری داشتم از من به نیکی یاد می کند: «سربازی شجاع، محبوب و دوست داشتنی بود. ما یاد او را همیشه زنده نگه می داریم و ...» چند دقیقه بعد مرا در نزدیکی قبر یکی از دوستانم که دیروز کشته شده، دفن کردند. راستی من چه قدر خوشبختم که حتی حالا که مرده ام باز هم همسایه ی خوبی نصیبم شد! ولی آقای نخست وزیر! یک چیز هنوز هم برایم سوال برانگیز است: چرا من باید می مردم؟ شما همیشه می گفتید: «ما قوی ترین ارتش جهان هستیم و هیچ وقت شکست نمی خوریم.» ولی حالا همه می دانند که ما، خیلی وقت است در جنگ شکست خورده ایم. ارتش بزرگ اسراییل با آن همه تیپ های زرهی، اسکادران های هوایی و ناوچه های دریایی، در حال عقب نشینی است. آن هم با سرافکندگی و خجالت زدگی. آقای نخست وزیر! شما چطور چیزی را که سربازان عادی هم آن را می دانستند، نفهمیدید! جنگ ما در لبنان، نبرد «داود» و «جالوت» بود. لبنانی ها «داود» بودند و ما «جالوت». آنان مانند داود ما را شکست دادند؛ اما شما فقط می گفتید: «ما در زمان و مکان مناسب، به لبنان پاسخ خواهیم داد و انتقام خواهیم گرفت.» آخر کدام انتقام؟ کدام پاسخ؟ دیگر از این حرف ها خنده ام می گیرد. دشمن، ما را تکه تکه کرد؛ ولی شما فقط به تأسیسات برق و پل ها حمله کردید. به شهرداری بیروت حمله کردید. یا باغ وحش بیروت را بمباران کردید. آخر این هم شد تلافی؟ افراد حزب الله مانند «ویت کنگ» ها، ما را خرد کردند. اگر یادتان باشد در ویتنام 56 هزار سرباز آمریکایی کشته شدند و آخرش هم شکست خورده، فرار کردند. ما هم همین بلا سرمان آمد. دلم می خواهد با صدای بلند فریاد بزنم و به شما و تمام نخست وزیران قبلی بگویم: اگر چند سال قبل، از جنوب لبنان عقب نشینی می کردید، حالا من و دوستانم که در جنگ کشته شدیم، یا در دانشگاه مشغول تحصیل بودیم، یا از جوانیمان لذت می بردیم... اما افسوس که کار از کار گذشته؛ چرا که من دیگر مرده ام... به نقل از روزنامه صهیونیستی معاریف . بهار 1379 
