اي شهيد! اي آنكه بر كرانه ازلي و ابدي وجود برنشسته‌اي، دستي برآر و ما قبرستان‌نشينان عادات سخيف را نيز از اين منجلاب بيرون كش

آدم اگر آدم شد، عالم عالم می شود. آدم اگر آدم شد، عالم آدم می شود. آدم اگر آدم شد، آدم عالم می شود. آدم اگر عالم شد، عالم عالم می شود. آدم اگر عالم شد، عالم آدم می شود. آدم اگر آدم شد، آدم آدم می شود. عالم اگر آدم شد، آدم آدم می شود. عالم اگر عالم شد، آدم عالم می شود. عالم اگر عالم شد، عالم آدم می شود. عالم اگر عالم شد، عالم عالم می شود

 

◊◊◊◊

مروري بر مطالب نوشته شده
از اردي‌بهشت 82 تا اردي‌بهشت 85


◊◊◊◊

مجموعه‌ي كامل صداهاي زمينه‌ي اين صفحه

◊◊◊◊




 
 

این خانه، هيچ‌گاه قرار نبود خانه‌ي تعلقات نگارنده باشد

شاید در زمان فعاليتش بیشتر جولانگاه دغدغه‌های ذهنی و مشغولیت‌های فکری‌ام بوده‌‌است. چیزی فراتر از یک وبلاگ ساده، بیشتر از خاطرات روزانه و تلومات نفسانی
...
ما همواره مي‌دانستيم و می‌دانیم که در این وبلاگشهر بی‌انتها، براي «مقبول بودن» باید به قواعد خاص وبلاگ‌نویسی تن در داد. اما در اینجا اغلب فراتر از «مقبول‌بودن» به «مطلوب بودن» انديشيده‌ايم و در پايان دوره‌اي سه‌ساله از فعاليت، به دنبال قالب‌ها و شيوه‌‌هاي مطلوب ديگر مي‌گرديم

طاووس را به نقش و نگاري كه هست خلق
تحسين كنند و او خجل از پاي زشت خويش


ياعليش
سيدصالح‌‌نوري
به
ار85

 

 

◊◊◊◊

فعاليت اين وبلاگ به علت پاره‌اي مشكلات شخصي، سه سال متوقف شده بود. ولي به ياري خدا از فروردين ماه 88 نام مرتضي و ما در خانه‌اي جديد
زنده خواهد بود.
البته آرشيو صدو ده نوشته‌ي سال هاي قبل اين خانه، همچنان در همين آدرس در دسترس مي‌باشد.
◊◊◊◊
ارتباط پستي مستقيم
◊◊◊◊

 

 

مسئله من اينجاست. ببينيد من حرف هايي که اينجا ها نوشته ام، مبتني بر يافته هايي مجرد از سينما و رمان و تکنولوژي و تمدن جديد واين طور چيزهاست. اين يافته ها مسلط بر اينهاست. يعني اگر مي بينيد اين عناوين اينجا نوشته شده، علتش اين است که روزگار ما روزگار اين گرفتاري هاست يعني ما الان به اين چيزها و به تمام محصولات و لوازم تمدن غرب مبتلاييم و بزرگترين مبارزه ما هم عبور از اينها و يا غلبه بر اينهاست. علت اينکه اين مباحث و عناوين را مطرح مي کردم، اين است که من يافته هايم را از طريق ديگري گير آورده ام، از طريق سينما که به دست نياورده ام فرض کنيد اين را شما بخوانيد و برويد سينما را ياد بگيريد. منتها اينها از جاي ديگري گرفته شده (و بعد آمده تحت عناويني) مثل سينما و رمان و... از خود اينها نمي شود به جايي رسيد، اگر آدم از خود اينها بخواهد به جايي برسد، مستغرق در اينها مي شود.

 گفتاری منتشر نشده از سید شهیدان اهل قلم

مرتضي و ما فرصتي بود براي انديشيدن. ندايي براي به خود آمدن و يادآوري دوباره آن عهد ازلي که از فرزند آدم ستانده اند. بدون شک همراهي در کشف حقيقت و تلاش براي بازيابي آن هويت گمشده تکليفي است که هنرشناسان اهل درد از اداي آن بر خواهند آمد
وهل من ناصر ينصرني؟

هر چه می خواهی طلب کن از شهنشاه نجف      منتی گر می کشی از مرد می باید کشید
کلیه حقوق مادي و معنوي اين وبلاگ تحت الطاف خاصه آقا اميرالمومنين وقف در راه خدا مي باشد

Copyright © 2006 Mehreab
Central Desert Of IRAN! YAZD

 

 

1.

 

::: علت توجه ويژه به مقوله وبلاگ و وبلاگ نويسي چيست؟ يعني صرفا حرف زدن و امكان ابراز عقيده شخصي حيطه وبلاگ نويسي را تا اين حد [برای ما] مهم كرده است؟ آيا هيچ عامل ديگري مؤثر نيست؟ اگر اين طور است چرا در جلسات و مجامع عمومي و خصوصي فراواني كه حزب الله دور هم گرد مي آيند چنين حساسيتي وجود ندارد؟

 

::: در اين جا من نظرات خودم را مي گويم. قصد ندارم چيزي را به كسي تحميل كنم. اما خواهش مي كنم بر روي آنها فكر كنيد و نظر بدهيد:

آن چه وبلاگ نويسي را مهم و ارزشمند مي كند ارزش و تقدس قلم است. شايد پي بردن به مفهوم قلم كمي سخت باشد. اما كمي بيانديشيم:

همه ما حرف مي زنيم و اين حرف زدنها معمولا معطوف به مسائل جاري زندگي روزمره و اطراف مي شود.

همه ما فكر مي كنيم و اين فكر كردن معمولا معطوف به چاره جويي براي مسائل و مشكلات روزمره و اطراف مي شود.

اما همه ما نمي نويسيم. (نوشتن صرف سياه كردن كاغذ با خودكار نيست) يعني آنچه مي انديشيم و به نظرمان اهميت دارد و براي خودمان و ديگران در آينده قابل استفاده كردن است بر روي كاغذ مكتوب نمي كنيم. براي همين حرف زدنمان و فكر كردنمان در همان حد سحطي خودش باقي مي ماند. اما اگر ما مجبور شديم آن چه مي گوييم و آن چه مي انديشيم، بنويسيم آنگه  كنار هم قرار دادن نوشته هاي زمان هاي مختلف خيلي چيزها را رو مي كند و تهي بودن و بي فكري ما را كاملا مشخص مي‌كند. نوشتن آدم را مجبور به فكر كردن مي كند و آرام آرام دقت و بصيرت فرد را بالا مي برد. عادت به نوشتن عادت به خواندن را هم به همراه مي آورد و بالا رفتن سطح اطلاعات فرد، احتمال دست يافتن به مفاهيم سطح بالاتر را زياد مي كند. اين ها بسان زنجيره اي هستند كه حلقه اصلي آن نوشتن است. با دقت در خود و اطرافيان به خوبي اين حرف ها را درك مي كنيد. آن دوستاني از شما كه اهل نوشتن نيستيد (نه اين كه نمي نويسند) به ندرت حرف خيلي خاصي از خودشان براي زدن دارند و يا لااقل حرف هاي آن ها فقط به درد امروز مي خورد و كمكي به فردا نمي كند.

معجزه وبلاگ نويسي اين بود كه نوشتن را به سطح متوسط جامعه كشاند. آدم هايي كه قبل از بوجود آمدن اين پديده رابطه اي با كاغذ و قلم نداشتند براي ابراز وجود و نشان دادن خودشان هم كه شده مجبور به نوشتن شدند. اين نوشتن از همه ي چيزهايي شروع شد كه در اطرافشان مي گذشت و بعد از گذشت چند ماه همگي دريافتند كه چقدر فكر نمي كنند! تب هجوم به سمت اين ابزار و بعد تعطيلي تعداد زيادي از اين صفحات، شكست خوردن آن هايي را نشان مي دهد كه نتوانستند فكر كردن بياموزند. آن هايي كه ماندند كم كم آموختند كه حلقه گم شده ی حرف زدن و فكر كردنشان «نوشتن» است. (از همه اين داستان،‌ خواصي را كه كارشان نوشتن است و اهل مطالعه و قلم هستند و وبلاگ را هم مانند روزنامه و مجله و كتاب، راهي براي ارتباط با مخاطب مي دانند، فاكتور بگيريد)

علت توجه ويژه به مقوله وبلاگ و وبلاگ نويسي يقينا فقط «نوشتن» است و نوشتن يعني آماده و عرضه كردن محصول فكري خود براي ديگران در قالبي كه بتواند مفهوم را منتقل كند به صورت مكتوب.

مكتوب بودن امكان بازنگري و استناد به فكر و حرف را ممكن مي سازد و این گونه است که  قلم ارزش قسم خوردن را پیدا می کند: ن و القلم و ما يسطرون

اگر قرار باشد مجموعه ای از وبلاگ نويسان مسلمان شكل بگيرد ماهيت تمامي فعاليتهاي آن مي بايست حول محور نوشتن باشد. ارتباط برقرار كردن با وبلاگ نويسان بايد از طريق نوشتن باشد و -خودمان را گول نزنيم- چت روم جاي نوشتن نيست. كامنت هم جاي حرف زدن نيست. بايد پيغام كوتاه گذاشت و از طريق ايميل ارتباط نوشتاري برقرار كرد. بايد به نوشتن عادت كرد. اين خيلي مهم است.

 

2.

 

اتل متل یه شاعر

که اسم اون سپهره

 

با شعرای قشنگش

از همه دل می بره

 

بیان بیان تماشا

شاعرمون شهید شد

 

شادی کنین بچه ها

که جاش توی بهشته

 

ابولفضل سپهر آخرین اتل متلش را برای ما خواند و به یاران عاشوراییش پیوست. از پیش قصد داشتم این نوبت کمی از حمید داوودآبادی بنویسم. نوبتش قسمت ابولفضل شد. باشد تا بعد.

از ابولفضل سپهر بخوانیم از برادرم بزرگوارم کورش علیانی:

 

دوشنبه روز جان‌باز است، تولد ابوالفضل العباس و شنبه ابوالفضل سپهر آخرين نفسش را كشيد. ابوالفضل بازمانده‌ی جنگ بود. مجروح شيميايی. نفس نداشت. اعصاب هم نداشت. با ريتم اتل متل توتوله برای بچه‌ها شعرهايی می‌گفت كه اغلب تصويری از وضعيت خودش و باقی زخم‌داران جنگ بود. توی نشريه‌های سوم خردادی شعرهايش را چاپ می‌كردند.

خيلی تلخ بود. دست كم در برخورد اول مثل بس‌ياری از بازمانده‌های جنگ تلخ بود. جنگ است ديگر. نبايد توقع داشته باشيم جنگ‌ديده‌ها مثل مربا باشند. اولين بار كه ديدمش –الان اصلا يادم نيست كی و كجا بود– خيلی چپ چپ نگاهم كرد. شايد از رخت و روم خوشش نيامده بود. بعدها نرم‌تر شد. به چشمش آشناتر بودم و بهتر نگاهم می‌كرد. بار آخر يادم است آدرس پزشكی را به‌م داد كه طب مدرن را كنار گذاشته بود و سنتی كار شده بود و ابوالفضل را معالجه‌اكی كرده بود. گفت «حسابی درستم كرد. تو هم برای معده‌ات برو پيشش.» بعد گفت «رزمنده‌ها را بی‌نوبت هم می‌بينه.» بعد پرسيد «شيميايی ای؟» گفتم «نه. اصلا رزمنده نيستم.» جوری نگاهم كرد كه يعنی خضوع خوب است، اما نه ديگر اين قدر. گفتم «نه والا رزمنده نيستم. اصلا سمت جبهه هم نرفته‌م.» باز چيزی نگفت. فقط نگاهم كرد كه «خب. حالا نرفته‌ای كه نرفته‌ای. چرا دور برمی‌داری؟»

می‌خواست يك عده را ببرد جنوب را نشانشان بدهد. ساعتش درست در هم‌آن روزهای جنگ خوابيده بود و تقويمش هم ورق نخورده بود. از رخت و روش تا حرف زدنش همه كم و بيش در هم‌آن روزها مانده بود.

نفس آخرش را روی تخت بيمارستان كشيد. مثل همه‌شان هم احتمالا در كما. و احتمالا باز هم يك عالمه لاش‌خور رسانه‌ای بالای سرش فيلم می‌گرفته‌اند در انتظار اين نفس آخر تا ببرندش روی آنتن و روی زينك و ازش دستك و دنبكی برای خودشان درست كنند. به هر حال فردا روز جان‌باز است.

 

 

 

3 و 4 و 5 باشد طلبتان.

 

 

التماس دعا

یاعلیش

 

1.

بلغ العلي بكماله

كشف الدجي بجماله

حسنت جميع خصاله

صلوا عليه و آله

 

2.

 

تبليغات در مترو 

 

 

 

*

عكس بالا علاوه بر بدون شرح بودن و بي نيازي از متن و حاشيه، به طور مستقيم و غير مستقيم به عكسهاي هفته‌ي پيش هم مي تواند مربوط باشد.

 

**

از اين كه مرتضي و ما كم‌كم به يك فوتوبلاگ تبديل شود اصلا ناراحت نباشيد. در هر صورت دنياي ديجيتال است و وسوسه‌ي تمام نشدني عكاسي رايگان!

 

3.

آقاي حريري از طرف آقاي جليلي از سوره برايمان نامه‌اي نوشتند كه پيش از هر چيز ديگر مجددا ثابت كرد: «ما ديده مي‌شويم»

بر خلاف توقع ما عمده‌ي حرفشان درباره‌ي مارمولك بود تا گل‌آقا. از تندروي ما در نظر دادن گلايه كرده بودند و از نفس كارمان، استقبال. ضمن تشكر از توجه ايشان معروض مي داريم كه هنوز پاسخ خاص و قابل توجهي درباره‌ي عدم پرداختن به گل‌آقا (ولو در حد يك خبر) از سوره دريافت نكرده‌ايم.

هر چند به نظر ايشان مارمولك فيلمي از كمال مصفاي تبريزي است و چون كمال تبريزي نقشي در ادب و هنر انقلاب داشته و كارهاي ديگري هم در كارنامه دارد بايد به او فرصت داد تا به مارمولكش منصفانه‌تر نگاه كرد (والله ربط جملات اين استدلال را به هم و به گل‌آقا نفهميدم) اما آقاي حريري تلويحا مسئله سابقه فعاليت و عمق كار فرهنگي گل‌آقا را در حد يك ساعت و نيم مضحكه روحانيت توسط يك كارگردان (حتي باسايقه‌ي) درجه دو پايين آورده و از پاسخ صريح و شفاف گريخته است. جبهه فرهنگي انقلاب (خودم را عرض مي كنم) دوست دارد دلايل نشريه‌ي جبهه فرهنگي انقلاب (سوره را مي‌فرمايم) را در مورد اين مسئله به طور واضح و آشكار بداند. شايد هدايت شديم.

 

4.

پرسمان از جمله‌ي معدود نشرياتي است كه با خواستگاهي از حوزه، تا اين حد در ميان قشر دانشجوي متدين و مسلمان تأثيرگزار بوده است. نشريات مشابهي همچون پگاه متأسفانه نتوانسته‌اند رابطه خود را با طيف وسيعي از بچه ‌حزب اللهي‌ها در دانشگاه برقرار كنند. از همين رو بايد پرسمان را قدر دانست.

در آخرين شماره پرسمان (شهريور 83) ضميمه‌اي هم ويژه‌ي ادبيات داستاني با عنوان فصل وصل منتشر شده است كه واقعا ارزش خواندن دارد.

قبلا در مطلب چند روايت معتبر از مصطفي مستور كمي درباره محمدرضا كاتب بد گفته بودم. (نه درباره‌ي ‌خودش كه درباره‌ي پستي اش) فكر مي كنم نظر دوستان درباره‌ي او با خواندن داستان كوتاه مصيبت در فصل وصل عوض شود. هر چند كه من او را از همان گنجشك و ماه دوست مي‌داشته‌ام.

 

5.

ديروز چندمين داستان سيستانم را خريدم. به جان هر كه مي پرستيد شمايي كه خودتان مي‌توانيد اين كتاب را بخريد چرا آن را از ديگران هديه مي گيريد؟!!

 

6.

مقامات مسئول با توقيف فيلم داستاني مستند فقر و فحشاء ساخته‌‌ي مسعود ده‌نمكي، آن را روانه بازار سياه كرد. به نظرم بر همه‌ي بچه‌حزب اللهي هاي بالاي بيست و يكي دو سال واجب است كه اين فيلم را در تنهايي ببينند. انقلابي‌گري‌تان گل نكند كه يك وقت پخش عمومي برايش بگذاريد! تأكيد مي‌كنم پخش اين فيلم در جمع‌هاي خصوصي، نيمه خصوصي و عمومي، به شدت مخرب است.

ظاهرا ما هنوز درباره نفس سينماتوغراف با خودمان به نتيجه نرسيده‌ايم.

حكايت «اسمش را نبر» شهر موشهاست كه همه مي‌دانند چيست و براي نترساندن بچه ها نيازي به بردن نامش نمي‌بينند.

 

7.

هميشه دلم مي‌خواست جايي داشتم كه مجبور نبودم در آن بنويسم! جايي كه هر وقت مي‌خواستم مي نوشتم و هر وقت نمي‌خواستم رهايش مي كردم.

صاد را براي همين راه انداختم تا تك جمله‌هاي ذهنم را آن‌جا ثبت كنم.

گفتم تا شما هم بدانيد.

 

8.

مجيد عزيز-ي- هم به موازي كاري افتاد! واقعا نمي دانم به چه فكر مي‌كند. اما گمانم حال و هواي فرهنگسراهاي شهرداري سر و گوشش را جنبانيده است. حتما بايد او را به حاج حسين معرفي كنم. فقط خدا آخر و عاقبت ما و وحيد را ختم به خير كند!! آمين.

 

9.

با اين نتايج درخشان به خيالم آن آشناي كوچكِ صادقِ ما دوباره بايد برگردد به كوير مركزي ايران. سفرت به خير اما...

 

10.

اين پراكنده نويسي ها دستاورد آخرين اكتشاف حقير در نحوه استفاده از تخته‌ي سفيد بر روي در اتاق است. همه‌ي وقايع مهم هفته -بر خلاف گذشته- حفظ و ذكر مي شوند. دوست دارم ادامه داشته باشد. تا چه دست دهد.

 

ياعليش

 

 

پسم الله الرحمن الرحيم

پاوه، اسمي لطيف است كه در آن خشن ترين قتل عام ها صورت گرفته است.

(شهيد دكتر مصطفي چمران)

قتل عام فجيعي كه روي جباران خون آشام تاريخ را سفيد كرده است.متن لوح يادبود بنا

قتل عامي كه 25 نفر از بهترين و خالص ترين پاسداران گمنام انقلاب اسلامي، در حالي كه مجروح بودند و در بيمارستان پاوه بستري،‌در تاريخ 26 / 5 / 58 به وحشيانه ترين صورت به گلوله بسته شدند و اجساد آنها را نيروهاي كثيف ضدانقلاب به خارج بيمارستان منتقل نموده، بعضي را سر بريدند و بعضي را با شكنجه و شنيع ترين اعمال به شهادت رساندند و بزرگترين لعنت ابدي را براي خود باقي گذاردند.

اينجا مدفن مقدس ابدان مطهر اين شهداست كه از شدت جراحات قابل انتقال به دامان خانواده‌هايشان نبوده است و در دامان پر مهر خانواده بزرگ امت مسلمان و مردم متدين و مبارز پاوه مدفون شده‌اند.

خداوند همه اين شهدا را با صديقين و صالحين و شهيدان اسلام محشور گرداند.

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بسم الله الرحمن الرحيم

از اطراف ايران گروه‌هاي مختلف ارتش و پاسداران و مردم غيرتمند تقاضا كرده‌اند كه من دستور دهم به سوي پاوه رفته و غائله را ختم كنند. من از آنان تشكر مي كنم و به دولت، ارتش و ژاندارمري اخطار مي‌كنم اگر با توپ‌ها و تانك‌ها و قواي مجهز تا 24 ساعت ديگر حركت به سوي پاوه نشود من همه را مسئول مي‌دانم.

من به عنوان رياست كل قوا به رئيس ستاد ارتش و ژاندارمري دستور مي دهم كه فورا با تجهيزات كامل عازم منطقه شوند و به تمام پادگانهاي ارتش دستور مي دهم كه بي انتظار دستور ديگر و بدون فوت وقت با تمام تجهيزات به سوي پاوه حركت كنند و به دولت دستور مي دهم وسايل حركت پاسداران را فورا فراهم كند. تا دستور ثانوي، من مسئول اين كشتار وحشيانه را قواي نظامي مي دانم و در صورتي كه تخلف از اين دستور نمايند با آنان عمل انقلابي مي كنم. مكررا از منطقه اطلاع مي دهند كه دولت و ارتش كاري انجام نداده است. من اگر تا 24 ساعت ديگر عمل مثبت صورت نگيرد سران ارتش و ژاندارمري را مسئول مي دانم.

 

والسلام

روح الله الموسوي الخميني

26 / 5 / 1358

 

 

 

::در تهيه اين تصاوير برادرانم هادي و امين متحمل زحماتي شدند كه بدينوسيله از آنها تشكر مي‌كنم::